News item

[Dutch only] Wat staat STORM te wachten in Centraal Azië?

Eindhoven, May 19, 2016

Twee maanden geleden zijn Remco en Daan afgereisd naar Iran en Centraal Azië. Om de onbekende wegen te verkennen en de inplugpunten voor de STORM Grid te verzamelen. Immers wist niemand nog wat ons te wachten staat in Iran, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgizië en Kazachstan. Landen waar eigenlijk niemand iets over weet te vertellen maar toch een groot deel gaan uitmaken van de STORM World Tour. Des te meer reden om op onderzoek uit te gaan en contact te leggen in deze uitdagende landen.

Het verhaal begon in Teheran, de hoofdstad van Iran. Remco en ik werden overspoeld door de chaos van deze miljoenenstad. Een stad waar ongeveer net zoveel mensen wonen als in heel Nederland, maar dan op een veel kleinere oppervlakte. U kunt zich wel voorstellen hoe druk de stad dan wel niet moet zijn. Hierdoor kamt de stad ook met verkeersproblemen. Veel te veel auto's wat het bestaande wegennet niet aankan. Veel Iraniërs nemen daarom hun toevlucht op de iconische brommertjes die overal tussendoor vliegen. De gevolgen van deze drukte zijn in dagelijks leven in Teheran ieder moment merkbaar. Probeer je van de ene kant naar de andere kant van Teheran te rijden? Dan sta je geheid in de file. Gekkenwerk zou je het kunnen noemen om je daar tussen het verkeer te durven begeven. Regels kennen ze daar niet. Daarnaast is het ook merkbaar aan je eigen lichaam en gezondheid. Slechts na twee dagen hadden Remco en ik last van onze luchtwegen, een gevolg van de luchtvervuiling waar de stad mee te maken heeft. Een ding was in ieder geval meteen al duidelijk: STORM zou hier impact gaan maken met elektrisch rijden.

Dat bleek ook zo te zijn in de vele afspraken die we hadden in de stad. Zo hadden wij gesproken met de Sharif University of Technology, de Nederlandse ambassade in Iran, Thomas Erdbrink (NOS correspondent), University of Tehran en de vele andere afspraken die spontaan op ons pad kwamen. Met open armen ontvingen ze ons idee van elektrisch rijden en gaven ze een kijkje in de keuken (zowel letterlijk als figuurlijk) van de Iraanse cultuur. We gaven presentaties voor rectoren en studenten over het prestigieuze STORM project, want eigenlijk konden ze het allemaal maar niet geloven: Nederlandse studenten die met een eigengebouwde motorfiets de hele wereld over zouden gaan. Het was te mooi om waar te zijn. Maar het verhaal was overtuigend en bovendien stonden we face-to-face tegenover ze. Op deze manier kwam het wel heel dichtbij en werd het tastbaar. Het was ons toch gelukt om een indruk achter te laten en ze te betrekken in de STORM Grid. Tjakka, het inplugpunt voor Teheran was geregeld!

Na Teheran begon onze reis eigenlijk pas echt. We zouden over land reizen van Teheran naar Almaty (Kazachstan) en om de circa 500km stoppen. Stoppen om een oplaadlocatie te vinden voor als we met de elektrische motorfiets terugkomen. Dat deden we over het algemeen bij universiteiten, het aanspreekpunt als student zijnde natuurlijk. Maar dit was vaak ook het enige herkenbare wat we tegenkwamen. Verder was er geen Westers bedrijf te bekennen. Geen Macdonalds, Starbucks of Apple store. Universiteiten daarentegen waren wel in iedere stad te vinden en altijd open om ons als studenten te ontvangen. Na Teheran hebben we gesproken met nog twee andere universiteiten op onze route in Iran. Daar hebben wij ervaren wat gastvrijheid werkelijk betekent. Hoewel de persoon op de universiteit pas op de dag zelf leerde kennen, werden we dezelfde avond nog uitgenodigd voor een diner en mochten we slapen op de universiteitsvoorzieningen. Bovendien waren de studenten vaak zo enthousiast over het STORM verhaal dat we door verschillende studenten werden rondgeleid op de universiteit en door de stad. Iraniërs zijn werkelijk waar de meest gastvrije mensen die wij ooit ontmoet hebben. Wij hebben ons daar altijd thuis gevoeld.

Na Iran stond het volgende land voor de deur namelijk Turkmenistan. En dat was wel even slikken voor ons. We kwamen net uit de drukte, de chaos en de sociale cultuur van Iran. Toen kwamen we na een intense grensovergang in de hoofdstad van Turkmenistan: Ashgabat. A.k.a. spookstad. Tenminste dat is wat Remco en ik ervan hebben gemaakt. Dit moment was het meest zo onrealistisch… Geen verkeer, niemand op straat en het enige uitzicht dat we hadden waren statische witte marmeren gebouwen. De personen die op straat bezig waren, waren schoonmaaksters. Die maakte iedere dag weer dezelfde stoep schoon. Alsof die na een dag alweer vies zou zijn. Het uitzicht werd aangevuld met de vele gouden standbeelden en afbeeldingen van de president. Zag je op ieder gebouw minstens een Turkmeense vlag en stonden er op iedere hoek van de straat militairen. Dit was toch wel andere koek.

Uiteindelijk hebben wij onze reis in Turkmenistan goed kunnen afleggen. Een gids heeft ons de verhalen verteld achter de geschiedenis van de stad, waardoor alles in perspectief geplaatst kon worden. Een perspectief waar we ook rekening mee zullen moeten houden als we terugkomen tijdens de STORM World Tour. Hier gaan we namelijk niet op de gebruikelijke manier impact maken met elektrisch rijden. Geen grote evenementen of langs gaan bij de universiteiten. Hier zullen we impact maken door er te zijn. Door als eerste met een elektrisch voertuig door het land te reizen. Dat zal indruk maken, want dat kennen ze niet. Het land is jarenlang afgesloten geweest dus buitenlanders en buitenlandse gewoontes ervaren ze bijna niet. Laat staan een futuristische elektrische motorfiets gebouwd door studenten. De Nationale televisie zal ons hier van dag tot dag willen volgen.

Na Turkmenistan kwamen we in Oezbekistan. Man, wat was het een gedoe om de grens over te komen. Na maar liefst 14 paspoortcontroles, een half uur lopen, 2 keer met een taxi door no-mans land te hebben gereisd en een medische check te zijn ondergaan kwamen we in Oezbekistan het hart van de Zijde route. De strenge autoriteit die we kenden van Turkmenistan was nog niet voorbij. Gelukkig leek het hier wel weer te leven en waren er niet overal militairen waardoor je geen foto's mocht maken. Hier konden we weer meer onszelf zijn en genieten van de cultuur. Toch moesten we er weer iedere dag voor zorgen dat we geregistreerd stonden bij de hotels en werden we in de auto regelmatig gecheckt op documentatie. Dit moest allemaal tip top in orde zijn. Maar zodra dat het geval was, merkte je er vrijwel weinig van. Eindelijk een beetje bijkomen.

In Oezbekistan hebben we misschien wel het hoogtepunt van onze reis beleefd. Op de Bukhara State University hebben we een evenement bijgewoond waarbij maar liefst 21 universiteiten uit heel Centraal Azië aanwezig waren. Wij mochten als enige Westerlingen een succesverhaal uit de ondernemerschap toelichten: STORM Eindhoven. Na een vlotte babbel van Remco en een aantal flitsende beelden van STORM Pulse waren de aanwezigen verkocht. Een vraag kwam meteen bij hen op toen de presentatie voorbij was: "Is de elektrische motorfiets ook mee"? Helaas moesten we hen op dat moment nog teleurstellen. Maar tegelijkertijd garandeerden we ze ook dat zodra zij zich aansloten bij de STORM Grid, we de motorfiets bij hen op zouden laden. Dat ze met eigen ogen de motorfiets kunnen aanschouwen en dat we ook bij hun studenten het STORM verhaal kunnen voordragen. Op dat moment vlogen de business cards over de tafel. Iedereen wilde ons hebben. Remco en ik alleen nog maar dromen hoeveel impact we hadden gemaakt als de elektrische motorfiets er wel was geweest. Iets wat we wel gaan doen tijdens de STORM World Tour.

Zoals gezegd hebben we de inplugpunten iedere circa 500km een inplugpunt gezocht. En werkelijk waar, ieder punt was net zo'n avontuur als hierboven beschreven. Remco en ik zouden hier een boek over kunnen schrijven. Het was onbeschrijflijk en het blijft moeilijk om over te dragen wat wij daar mee hebben gemaakt. We hebben het bijvoorbeeld nog niet gehad over de prachtige natuur en bergen van Kirgizië en alle inplugpunten die we daar hebben aangesproken. Over de verschillende motorclubs die met ons mee zullen rijden. De kleine uitdagingen die ons te wachten staan zoals geld wisselen of boodschappen doen. En het gaat zo maar door. Maar Remco en ik weten ook heel goed dat het allemaal nog mooier gaat worden. Dat we nog meer mensen gaan bereiken en nog meer impact gaan maken als de motorfiets eenmaal mee is en we er als team staan. Dan pas zal de ware kracht van STORM naar boven komen. Het is iets waar wij met zijn allen al 2 jaar naartoe werken en waar we het allemaal voor doen. Nog maar een paar weken en het is zover. De STORM World Tour zal van start gaan en de hele wereld zal het elektrisch rijden ervaren. Ik kan niet wachten tot we weer terug zijn om dit allemaal te realiseren en met STORM geschiedenis te schrijven.

Contact us

Address

Eindhoven University of Technology
Horsten 8
Momentum 0.140
5612 AX Eindhoven

Company details

CoC: 60128828
VAT: NL853776507B01

STORM Eindhoven  •  Website by Dielissen